من می روم از شهرِ تو، شهری که من را پس زده
انقدر که بودم در پی ات، عشقت مرا آتش زده
عاشق شدن دیوانگیست، حیف از من و دیوانگی
حیف از دلی که پروانه شد، با تو در این همسایگی
( دلت دلت جایِ دگر بود غمت غمت کنجِ دلِ من
به تو به تو جان دادم آخر، آخر شد عشقت قاتل من )
عمر من در شب نشست، عشقِ من در مه شکست
حالِ من قبل از تو غم بود و هنوزم هست که هست
بدترین دردم شدی، درمان ندارد دردِ من
هرچه کردی نوشِ جان، ای عشقِ دوره گردِ من
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
فرهاد منش - رخ زیبا
فرهاد منش - بمان