چرا قهرمانِ قصه ام خودم نباشم؟
هی با خودم کلنجار رفتم
چی میمونه سرانجام از من
عقده هام از آرزو هام
کم نشد و فراموش کردم
هی توو خودم خودمو خوردم
باید میذاشتم خودمو پشت سر
باید بکوبم دوباره کلاً و
باید با خودم دوباره پُر شم
فقط تنهایی تنها راه بود
فقط یه نفر توو آینه سدِ راهم بود
لعنت به اون که سَر به راه شد
لعنت به اون که سَر به راه ، موند
بدونِ مرز ، بدونِ قاب
بدونِ هر چی مانع بدونِ خواب
بدونِ فقر ، بدونِ آه
بدونِ هر چی بتابه نورِ ماه
اگه خورشید زندگیمو نمیکنه روشن
پاهام بهم بگه نمیتونن پاشن یا
واسه دیدنِ تو بالا رو ببینم
نه اینا تووی فردایِ من نمیتونن باشن
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
